10_VBos+kopiëren.jpg

Ezra

In 2014 heb ik samen met Esra, die toen nog Hannah heette, een boekje gemaakt over het begin van zijn transitie naar een mannelijk lichaam. Toen wij dit boekje maakte was deze transitie nog niet goedgekeurd. Voordat men mag beginnen aan de fysieke transitie, doormiddel van hormoonbehandelingen en plastische chirurgie, moet een persoon eerst door een gespecialiseerd psycholoog onderzocht worden of hij of zij genderdysforie heeft. Dit is een diep gevoel van onbehagen over het feit dat zijn of haar geboorte geslacht niet overeenkomt met zijn of haar gender identiteit. Een onderdeel van het proces om tot deze diagnose te komen is het opschrijven van je levensverhaal met een focus op je relatie met je lichaam en je geslachtsidentiteit. Aan de hand van deze tekst is Esra uiteindelijk ook goedgekeurd om verder te gaan in zijn transitie.

Het boekje: ’De ballade van Hannah Rigby, het levensverhaal en zoektocht van een trans-man’ is een samenbundeling van foto’s uit het familiealbum en foto’s gemaakt door mij tijdens onze ontmoetingen. Deze foto’s worden in context gebracht door de handgeschreven teksten van Esra’s levensverhaal. 

Introductie geschreven door mij in 2014, voordat Ezra gekozen had voor zijn huidige naam:

Dit boek gaat over Hannah, een jonge vrouw die graag een man wil worden. Maar wat houdt dat eigenlijk in? Hoe geef je dat vorm en waar ligt de grens? Bestaat deze grens wel? Dit zijn legitieme vragen om te stellen. We doen dit echter bijna nooit.

De grens tussen het zijn van een man of een vrouw is een soort onzichtbare laag. Deze laag is het weefsel die onze maatschappij en omgangsvormen maakt. Als we niet in een oogopslag kunnen detineren tot welk geslacht iemand behoort, weten we niet hoe we ze 'beleeft' aan moeten spreken: meneer of mevrouw. We raken gedesoriënteerd en geïrriteerd en vinden dat je 'gewoon' moet kiezen tot welk geslacht je behoort. Maar waartussen kies je dan precies? Afgezien van lichamelijkheden is geslacht een sociaal construct wat over de eeuwen gevormd en gecreëerd is.

Hannah is een vrouw die een jongen wil worden, maar hij geeft daar zelf vorm aan en bestrijdt de onzichtbare grens. Dit boekje gaat over zijn jeugd, de ontdekking, het gevecht en de acceptatie.

Dit boek behoort tot het overkoepelende thema ´de ander is escapist', een serie van werk wat over de outsider, de (moderne) freak gaat. Deze mensen lijken de spelregels van onze maatschappij niet aan te kunnen en worden daarom als escapist bestempeld. Echter betoog ik het tegendeel: deze mensen zijn niet escapist, maar zijn zich heel bewust van de maatschappelijke spelregels en reflecteren hier op. Dit doen ze om vervolgens hun eigen leven op een kritische wijze vorm te geven.

Portret van Ezra, 2013

Portret van Ezra, 2013

Met kat, binder en prothese.

 ‘Ik heb ook de laatste tijd steeds meer zitten denken om een compleet nieuw start te maken. Gewoon alle shit en mijn zogenaamde ‘vrienden’ achter mij te laten en helemaal overnieuw te beginnen met een nieuwe naam. Het gaat natuurlijk niet makkelijk worden, maar ik heb de steun van de mensen in mijn directe omgeving. Het wordt tijd om voor MIJZELF te leven en niet het leven te leven die anderen van mijn verlangen. Het wordt tijd om mijzelf te zijn en om mijzelf te worden…’

‘Ik heb ook de laatste tijd steeds meer zitten denken om een compleet nieuw start te maken. Gewoon alle shit en mijn zogenaamde ‘vrienden’ achter mij te laten en helemaal overnieuw te beginnen met een nieuwe naam. Het gaat natuurlijk niet makkelijk worden, maar ik heb de steun van de mensen in mijn directe omgeving. Het wordt tijd om voor MIJZELF te leven en niet het leven te leven die anderen van mijn verlangen. Het wordt tijd om mijzelf te zijn en om mijzelf te worden…’

 ‘Toen ik vier jaar oud was wist ik het verschil tussen jongens en meisjes. Jongens hadden een piemel en meisjes hadden een vagina. Ik wou zo graag een piemel. Ik voelde dat mijn lichaam zonder een penis incompleet was en ik snapte niet waarom ik geen penis had. Ik hoorde er één te hebben, maar in plaats daarvan had ik een vagina. Het hebben van een vagina voelde als een verminking van mijn lichaam.’

‘Toen ik vier jaar oud was wist ik het verschil tussen jongens en meisjes. Jongens hadden een piemel en meisjes hadden een vagina. Ik wou zo graag een piemel. Ik voelde dat mijn lichaam zonder een penis incompleet was en ik snapte niet waarom ik geen penis had. Ik hoorde er één te hebben, maar in plaats daarvan had ik een vagina. Het hebben van een vagina voelde als een verminking van mijn lichaam.’

 ‘Ik sta nu wat genuanceerder over hoe ik mij identificeer (transgender i.p.v. transseksueel) en ik wil liever afwachten wat de hormoonbehandeling doet met mijn lichaam en vooral met wat ik tussen mijn benen heb, voordat ik de laatste operatie onderga. De phalloplastiek laat grote littekens achter die niet bepaalt fraai of makkelijk te verbergen zijn. Ook is wat je er voor krijgt minder ideaal. Ik heb liever een echte die alles kan, dan een neo-penis die zeer beperkt is in wat hij kan.’

‘Ik sta nu wat genuanceerder over hoe ik mij identificeer (transgender i.p.v. transseksueel) en ik wil liever afwachten wat de hormoonbehandeling doet met mijn lichaam en vooral met wat ik tussen mijn benen heb, voordat ik de laatste operatie onderga. De phalloplastiek laat grote littekens achter die niet bepaalt fraai of makkelijk te verbergen zijn. Ook is wat je er voor krijgt minder ideaal. Ik heb liever een echte die alles kan, dan een neo-penis die zeer beperkt is in wat hij kan.’